Vertragen
Wanneer we ons overweldigd, uitgeput, verward of vastgelopen voelen, hebben we meestal de neiging om één van twee dingen te doen:
We vluchten weg of we stormen erin.
Geen van beide brengt echte rust of duurzame verandering. En daar zit een belangrijke reden achter: ons vecht-/vluchtsysteem.
Wat er gebeurt in je lichaam?
Wanneer je stress ervaart, of dat nu een echte dreiging is of een emotioneel probleem, reageert je zenuwstelsel alsof er gevaar is. Je lichaam schakelt automatisch over naar een overlevingsstand: je hartslag gaat omhoog, je ademhaling wordt sneller en oppervlakkiger, spieren spannen zich aan, stresshormonen zoals adrenaline en cortisol komen vrij, je aandacht gaat volledig naar het “probleem”.
Dit noemen we de vecht- of vluchtrespons.
In de oertijd was dit systeem levensreddend.
Als er een roofdier opdook, moest je lichaam razendsnel kiezen: vecht om te overleven of vlucht om te ontsnappen. Er was geen tijd om na te denken.
Maar vandaag worden dezelfde systemen geactiveerd door onze werkdruk, door relationele spanningen, financiële zorgen, gezondheidsklachten, innerlijke onzekerheid of het gevoel dat je niet goed genoeg bent
Je lichaam reageert nog steeds alsof er een tijger achter je aan zit.
Wanneer je zenuwstelsel in de overlevingsstand staat, wil het maar één ding: weg uit het ongemak.
Daarom ontstaan twee automatische reacties:
Je probeert het gevoel te vermijden (vluchten) door afleiding te zoeken, door eindeloos te scrollen, of met eten en drinken je gevoelens weg te duwen. Je doet alsof het niet zo erg is.
Of je probeert het probleem te overmeesteren (vechten) door harder te werken, door meer controle te houden, door jezelf te pushen, door sneller beslissingen te nemen en alles proberen te fixen.
Beide reacties komen uit hetzelfde systeem: overleven.
En dat systeem is niet ontworpen voor innerlijke groei, heling of diepe inzichten.
Het is ontworpen om je in leven te houden op de korte termijn.
Echte verandering gebeurt niet wanneer je lichaam denkt dat het in gevaar is want in de overlevingsstand is je brein gericht op dreiging, wordt je creativiteit onderdrukt, heb je minder toegang tot intuïtie, worden emoties vastgezet, denk je in zwart-witoplossingen.
Je systeem wil alleen maar weg van het probleem, niet erdoorheen groeien.
Daarom werken strategieën zoals: “nog harder proberen”, “positief denken”, “doorzetten”, “je gevoelens negeren” vaak maar tijdelijk, of helemaal niet.
Wat wél werkt, is vaak het laatste wat ons overlevingssysteem wil doen.
Want echte verandering vraagt dat je vertraagt, stil wordt, naar binnen keert, het gevoel toelaat.
En voor het overlevingssysteem voelt dat gevaarlijk.
Stilstaan lijkt op kwetsbaarheid.
Voelen lijkt op controleverlies.
Maar precies dat is er nodig om te veranderen.
Wanneer je lichaam ervaart dat het veilig is, schakelt je zenuwstelsel over naar de herstel- en verbindingsstand.
In deze staat wordt je ademhaling rustiger, ontspannen je spieren, vertraagt je hartslag, wordt je denken helderder, krijg je toegang tot intuïtie en innerlijke wijsheid.
Dit is de toestand waarin inzichten ontstaan, emoties verwerkt kunnen worden, het lichaam kan herstellen en echte verandering mogelijk wordt.
En je kunt deze modus bewust activeren.
Een eenvoudige oefening om uit de overlevingsstand te komen:
Vertraag.
Word stil.
Sluit je ogen.
Laat je schouders zakken.
Ontspan je kaak.
En adem zachtjes naar je buik.
Wanneer we verzachten en naar binnen keren, maken we opnieuw contact met de diepere lagen in onszelf, ons onderbewuste, onze emoties, onze energie, ons Hogere Zelf.
Daar gebeurt echte verandering.
Dus wat je op dit moment ook tegenkomt op vlak van gezondheid, geld, relaties, of je werk in de wereld, ik nodig je uit om naar binnen te gaan en te verbinden met je hart.
Verbind je met de stille, donkere, prachtige rust die daar leeft.
Leg je handen op je hart en stel één eenvoudige vraag:
“Met alles wat er nu in mijn leven speelt, wat is het ene dat ik het meest nodig heb om te weten en te onthouden, om mijn hoogste goed te dienen?”
Blijf daarna stil.
Blijf rustig en adem.
Misschien komt er meteen een antwoord.
Misschien pas later.
Misschien als een gedachte, een gevoel, een zin of een beeld.
Wanneer het antwoord komt, wees dan dankbaar. En herhaal wat je hebt ontvangen elke dag voor jezelf.
Als je hoort: “Ik moet onthouden dat ik veilig ben,”
dan is het jouw taak om jezelf dagelijks te herinneren: Ik ben veilig.
Als je hoort: “Alles komt goed,”
dan is het jouw taak om jezelf dagelijks te herinneren: Alles komt goed.
Als je hoort: “Ik ben genoeg en ik kan dit doel bereiken,”
dan is het jouw taak om jezelf dagelijks te herinneren: Ik ben genoeg. Ik ben capabel.
Want je systeem weet altijd wat je op elk moment het meest nodig hebt.
Maar je moet bereid zijn om te pauzeren.
Om te stoppen met weglopen.
Om te stoppen met vooruit te stormen.
Om te vertragen.
En om de ruimte te zijn waarin alles kan transformeren.
Vol liefde,
Nicole
